Είναι ίσως η μοναδική παλιάς φρουράς power metal μπάντα από την οποία περίμενα ένα εντυπωσιακό come back μετά από ένα σερί μέτριων δίσκων. Δεν με είχε ανησυχήσει μόνο η χαμηλή ποιότητα των 2 τελευταίων τους άλμπουμ αλλά και η χαμηλή παραγωγικότητα που είχαν δείξει σε αυτό το διάστημα (2 άλμπουμ από το 1998 και μετά που βγήκε το nightfall μέχρι σήμερα). Παραγωγικότητα που εμένα μου θύμισε τους... Manowar, πάλι καλά που οι βάρδοι δεν μας τρέλαναν στα DVD.

Το At the Edge of Time πάντως δεν ξέρω αν άξιζε την αναμονή. Δεν είναι κακό άλμπουμ, σαφώς ανώτερο από τα 2 τελευταία μέτρια αλλά και πάλι κάτι φαίνεται να λείπει. Οι συνθέσεις είναι καλοφτιαγμένες με ωραίες κιθάρες, πολύ καλό ήχο εντυπωσιακά μελωδικά περάσματα που θυμίζουν κάτι από τα παλιά αλλά... πάλι κάτι σαν να λείπει. Σαν να έχουν χάσει λιγάκι την παλιά τρέλα τους, τον ενθουσιασμό τους. Περισσότερο " ροκ μουσικοί" σήμερα παρά "μεταλ βάρδοι" που τραγουδάν στα δάση παρέα με μυθικά πλάσματα.

Βαθμός:6

2. Αυτά τα υπερφορτωμένα φωνητικά. Αυτό ξεκίνησε στο Nightfall αλλά εκεί υπήρχε και ένας Φλέμινγκ να κάνει κουμάντο. Από το Night at the Opera και πέρα, έχει γίνει μια τραγική κατάχρηση πολλαπλών καναλιών για την φωνή, που έχουν και χαρακτηριστική χροιά όταν αθροίζονται, ξέρω ότι πολλοί ξέρουν τι εννοώ, αυτή η στρατιά απο Χάνσιζ με τα τέρμα κορώνα μπροστά, τα οποία αν τα χρησιμοποιούσαν με λίγο φειδώ θα είχαν και μεγαλύτερο εφέ. Όταν τα χρησιμοποιείς ανά δύο στροφές καταντάει εκνευριστικό και κουραστικότατο, δεν τονίζουν πλεόν, δεν δίνουν διάσταση στο θέμα, απλά κάθε τρεις και λίγο τιγκάρουμε στόμφο και πομπώδη έκφραση. Too much Hansi, too much!

Το θέμα με τα drums είναι κυρίως θέμα παραγωγής, ακούγονται λίγο "κούφια" ενω ειδικά τα πιατίνια πρέπει να στήσεις αυτί για να τα ακούσεις.. Το album πιστεύω είναι πολύ καλό, ας ξεκολλήσουμε και ας μην περιμένουμε το "thrash" κοπάνημα των πρώτων δίσκων. Το συναίσθημα υπάρχει, οι συνθέσεις ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις για Guardian του 2010 και με το παραπάνω... Μετά την κοιλιά του "Α twist...", γιατί για μένα το ΑΝΑΤΟ είναι σε γενικές γραμμές καλός δίσκος-πόσο εύκολο θα ήταν να συνεχίσουν με 5ο σερί αριστούργημα ξεπερνώντας το "Nightfall.." και τις απαιτήσεις του κοινού, το 8 είναι στάνταρ και μετά ό,τι βάζει παραπάνω η καρδιά του καθενός...

Σώπα μωρέ που έχει διαφορά τώρα, σε VBR το έχω και εν πάσει περιπτώσει εγώ μεγάλωσα με κασσετόφωνα και κασσέτες από ανοιχτή ηχογράφήση κολλημένο στο ηχείο του πικάπ-επίπλου. Άκουγα το Alison Hell από το κουραδοηχείο δημοσιογραφικού κασσετοφώνου, εκεί κολλάω; Στο παίξιμο κολλάω και στο vibe που βγάζει.

Ο Χάνσι κάνει μεγαλεπήβολες ηχογραφήσεις από το Imaginations ακόμα και στο Nightfall γίνεται της κακομοίρας. Αλλά μετά από αυτό έχει παραγίνει το κακό και δεν υπάρχει και το ανάλογο know-how, είναι ανεξέλεγκτοι, θέλουν παραγωγό να τους βάλει φρένο και μυαλό, τέσπα, έτσι λέω εγώ. Δεν περιμένω να ξεπεράσουν το Nightfall και γενικά δεν παίζει αυτό το επιχείρημα. Και Psychotic τα δύο πρώτα είναι αξεπέραστα αλλά έκανα σα βλαμμένο και με τα επόμενα, δεν έχει να λέει. Μην πιάσω και Megadeth που θεωρώ το Youthanasia δεύτερο καλύτερό τους δίσκο.
Απλά για μένα οι Guardian πάνε να κάνουν το Τεράστιο Έπος και για να το κάνεις αυτό θέλεις και την ανάλογη ομάδα από πίσω.

Λοιπόν εγώ το χάρηκα το νέο δίσκο των αγαπημένων μου blind guardian χωρίς βέβαια να ξετρελλάθηκα κιόλας....Δε περίμενα να ξεπεράστουν τα αριστουργηματικά somewhere far beyond ή imagination from the other side ή tales from the twillight world αλλά περίμενα έναν αξιοπρεπή δίσκο στο στυλ του nightfall at middle earth που για μενα δεν είναι το κορυφαίο τους....Και τελικά μου το έδωσαν αυτό και είμαι ικανοποιημένος αρκετά μπορώ να πω....Ανώτερο από τα 2 προηγούμενα οπότε οκ....Για μένα επίσης το χειρότερό τους είναι το a night at the opera και όχι τοσο το twist in the myth....θα έλεγα οτι ένα 7 είναι καλός βαθμός για το νέο τους άλμπουμ...