Οι λόγοι είναι πολλοί και για τον καθένα, διαφορετικοί. Αυτό έλειπε. Αλλά εδώ υπάρχει μια βάση κοινή, μια ερημική πλατφόρμα στα πέρα της συνείδησης που επιτάσσει και ανακαλεί το σφυροκόπημα. Με τη μορφή θυμού, ακραίων φωνητικών ασκήσεων και σφιγμένης γροθιάς. Το είναι της ανάγκης επιτάσσει τη συνέχεια. Το είναι του τετελεσμένου. Μερικά πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ. Το μυαλό γεννήθηκε και χαρτογραφήθηκε για να αναζητεί μέσω του μεταλλικού λόγου τη φυσική του συνέχεια στο χώρο και στο χρόνο. Αφήνοντας αξύριστο το πρόσωπο του, έβαλε εν τη γενέσει του θαρρείς, το μαύρο μπλουζάκι για προστασία, το τζινάκι και τα all star και αφέθηκε να πλέει στα λόγια των άλλων που, περιέργως, πάντα ήταν τα δικά του λόγια. Αφέθηκε στο σφυροκόπημα και στο αδιέξοδο. Στη μελαγχολία και στο «δυστυχώς, έτσι είμαι.» Δεν θα αλλάξει ποτέ. Μια επαναλαμβανόμενη πρόταση με εμφανείς τις προεκτάσεις της εμμονής και της έμμονης προσπάθειας για την αυτογνωσία. Ποτέ δεν θα βγει στη σκηνή μπροστά σε κόσμο για να ουρλιάξει την καλύτερη κραυγή του. Κι ας την έχει πρόχειρη μέσα στα αυτιά του διαρκώς. Το κάνουν άλλοι. Ποτέ δεν θα καταφέρει να παίξει μια σωστή νότα, όσο και αν αυτό θεωρείται απαραίτητο προσόν, ώστε να συνδράμει στη δημιουργία. Το κάνουν άλλοι. Γράφει όμως στίχους που και που. Με την εφηβική ορμή των 30+ και με το ιδρωμένο στις μασχάλες μπλουζάκι από τις RPG σκέψεις του εαυτού. Του «sniper» εαυτού, του δαιμονικού άλλου που πείστηκε από το άστοχο μυαλό πως κάποτε οι προτάσεις, οι λέξεις, θα βρουν διέξοδο έκφρασης μέσα από τη φραγή της καθημερινότητας. Πως μεγαλώνοντας, οι νευρώνες θα πάψουν την αυτοδιαχείριση του εαυτού και από κοινού σε οικουμενική κυβέρνηση με τα κόμματα της ωριμότητας και της εμπειρίας, όλα θα φτιάξουν. Όλα θα βρουν το δρόμο τους. Ποιος είναι τελικά αυτός ο δρόμος; Αυτό που με πληρώνω, που με ψωνίζω αγοράζοντας με για 14.00 στο box set; Δεν είμαι ακόμη αρκετά σοφός για να δώσω απάντηση αλλά ούτε και να ορίσω την αγάπη. Γιατί αυτό μου ζητά το μαύρο μπλουζάκι που σουλατσάρει με τα χιλιοφορεμένα all star στους νευρώνες. Να σημασιοθετήσω τι σημαίνει αγάπη. Μα είναι απλή μουσική, θα πει ο αδαής. Είναι πόλεμος θα απαντήσω, πόλεμος με την ύπαρξη και με την κενότητα της σκιάς. Πρέπει να αφήσω αποτύπωμα, να κυλιστώ στα χρόνια μεταλλικά μου λόγια και στους μουσικούς μου έλλογους μουσικούς λογάριθμους. Να λασπώσω για να μάθω να ακούω. Κι όλα αυτά γιατί; Είναι μόνο η μουσική; Είναι μόνο το σφυροκόπημα; Οι αξίες της ζωής; Η οικογένεια; Η δουλειά; Το μέλλον; Είναι πόλεμος ερωτημάτων; Ο καθείς τραβάει εδώ τη γραμμή του. Εδώ το ταξίδι είναι πιο μοναχικό από ποτέ. Τα λόγια στερεύουν όταν αρχίζει η μάχη. Η πλατφόρμα παραμένει κοινή. Η μάχη είναι ομαδική στην ατομικότητα της. Όλα είναι σπουδαία και σημαντικά αλλά να βγεις πάνω από εσένα, είναι το σημαντικότερο όλων. Το κλειδί για να ανοίξεις όλα τα κλουβιά που προηγήθηκαν σε μορφή ερώτησης, δυο προτάσεις παραπάνω, αν μη τι άλλο είναι μουσικό, βραχνιασμένο και με πολλούς απογόνους:
death, epic, thrash, black, και πάει λέγοντας…  

Ευχαριστίες:
Στο θεό που αφήνοντας με να υπάρχω, μου δίνει το δικαίωμα να τον αμφισβητώ.
Στη μουσική που αμφισβητεί τη θεϊκή ύπαρξη έξω από τον άνθρωπο.
Σε σας που με ανεχτήκατε. Είχα και έχω να πω κι άλλα. Ίσως τα ξαναπούμε.

Το μαύρο μπλουζάκι ή κοινώς, Μιχαήλ Τσικαλάς…