ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΤΡΑΓΑΚΗ
Πώς ξεκίνησε η επαγγελματική σου ενασχόληση με την ηχοληψία;
Είχα μία μπάντα στη Γ’ Λυκείου και ο ιδιοκτήτης του studio όπου προβάραμε, έχοντας δει από συζητήσεις ότι έχω κάποια αντίληψη σχετικά με τα του ήχου, μου έμαθε κάποια βασικά πράγματα και με έπαιρνε τα Παρασκευοσάββατα σε κάποια μαγαζιά που έπαιζε επαγγελματικά με την μπάντα του και έκανα τον ήχο. Τρομερό νυχτοκάματο για έναν μαθητή της εποχής. Νομίζω πως όλα τα χρήματα πήγαν σε βινύλια. Και κάπου εκεί αποφάσισα πως μάλλον δεν θα ασχολούμουν τελικά με την ιατρική. Τα επόμενα χρόνια με βρήκαν στην ΕΡΤ ως ηχολήπτη της ραδιοφωνίας και όταν αυτή έκλεισε τον Ιούνιο του 2013, ασχολήθηκα αποκλειστικά με τις περιοδείες και τον ζωντανό ήχο.
Είναι εύκολο ένας ηχολήπτης από την Ελλάδα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό; Ποια δουλειά ή γνωριμία άνοιξε το δρόμο για εσένα;
Ο οποιοσδήποτε αγαπά κάτι και αφιερώνεται σε αυτό φροντίζοντας να μαθαίνει καθημερινά και να εξελίσσει τις δεξιότητές του, αργά ή γρήγορα θα καταφέρει να έχει μία καριέρα ασχέτως του πού ζει. Δεν θέλω να κουράσω με όλη την ιστορία σχετικά με το πώς, πότε, κλπ, αλλά θα ‘θελα να σταθώ στο κυριότερο συμπέρασμα / συμβουλή που προκύπτει απ’ αυτήν: Δώστε τον καλύτερό σας εαυτό σ’ αυτό που κάνετε. Ακόμα κι αν εργάζεστε για λίγα χρήματα ή αν δεν θεωρείτε το gig σοβαρό. Ποτέ δεν ξέρετε ποιος σας παρακολουθεί. Ακόμα και σε μια μικρή σκηνή της Αθήνας μπορεί να βρεθεί κάποιος που αν εντυπωσιαστεί με τη μίξη σας, μπορεί να σας ανοίξει την πόρτα για το επόμενο μεγαλύτερο gig. Aντιμετωπίστε τη δουλειά σας σα να μιξάρετε τους Metallica. Ή σαν να παρακολουθεί το show o Rod Smallwood.
Έχοντας περιοδεύσει παγκοσμίως αλλά και δουλέψει στην Ελλάδα, θεωρείς ότι οι υποδομές που έχουμε εδώ μπορούν να υποστηρίξουν τα ηχητικά standards του εξωτερικού;
Εξαιρώντας την Ολλανδία που βρίσκεται σε τρομερά υψηλό επίπεδο, όλες σχεδόν οι χώρες έχουν καλούς, μέτριους και κακούς χώρους. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Παρόλαυτα, τα
τελευταία χρόνια οι εμπειρίες μου από την Ελλάδα είναι όλο και καλύτερες κάθε φορά που κάποιο από τα tours στα οποία βρίσκομαι περνά κι από εδω ή όταν μιξάρω ελληνικές μπάντες. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει αρχίζει να αλλάζει και στην αντίληψη του touring κόσμου, μιας και η εμπειρία των καλλιτεχνών αλλά και των τεχνικών στα εγχώρια fests και club shows είναι πολύ καλη. Και φυσικά χαίρομαι να βλέπω ελληνικά teams και εταιρείες ν’ ανοίγονται προς τα έξω και να καλύπτουν backline ανάγκες ξένων διοργανώσεων στα Βαλκάνια και όχι μόνο.
Ένας ηχολήπτης που οφείλει να είναι updated, πρέπει να ανανεώνει τον εξοπλισμό του σε σταθερή βάση; Ή να συνεχίσει να μελετάει γύρο από τον ήχο;
Οι εξελίξεις στο χώρο του ήχου είναι ραγδαίες. Η εκμάθηση και ο εμπλουτισμός του οπλοστασίου είναι ατέρμονες διαδικασίες. Οποιοσδήποτε σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να αναζητήσει τα εργαλεία και τις γνώσεις που θα αναβαθμίσουν τη δουλειά του. Ο συναγωνισμός στο χώρο είναι αδυσώπητος και δυστυχώς ή ευτυχώς, κρινόμαστε απ’ το αποτέλεσμα της δουλειάς μας. Όταν στην ίδια σκηνή ενός festival ανεβαίνουν δέκα μπάντες και οι δύο έχουν τρομερό ηχο και οι υπόλοιπες 8 μέτριο, τότε αυτοί οι δύο ηχολήπτες θα αναζητηθούν. Οπότε το να επενδύεις στη γνώση, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και στα εργαλεία που θα σε βάλουν σ’ αυτή τη σφαίρα ηχοληπτών, αποτελεί αναγκαιότητα για όποιον θέλει να εξελιχθεί στο χώρο.
Πέρα από ηχολήπτης, είσαι και drummer. Το θεωρείς ότι ένας ηχολήπτης το να έχει την εμπειρία ενός μουσικού οργάνου είναι προαπαιτούμενο ή λειτουργεί συμπληρωματικά;
Δε θα έλεγα ότι είναι προαπαιτούμενο, αλλά σίγουρα όσο πιο καλά μιλάς τη γλώσσα κάποιου τόσο πιο καλά μπορείτε να συνεννοηθείτε και να τους εξηγήσεις τι λειτουργεί, τι όχι, να προτείνεις λύσεις σε πιθανά προβλήματα κ.ο.κ. Εκτός από πιάνο, δεν γνωρίζω κάποιο άλλο κλασσικό όργανο αλλά αυτό ουδέποτε με εμπόδισε να δουλέψω με ορχήστρες πχ. Όσο πιο πολλά μαθαίνεις ωστόσο για την τεχνική του εκάστοτε οργάνου, τόσο πιο καλά μπορείς να το χειριστείς ως τεχνικός και να βγάλεις τον καλύτερο εαυτό του ερμηνευτή.
Τα τελευταία χρόνια είσαι και tour manager των Nile. Πώς έγινε αυτή η μετάβαση και τι ακριβώς απαιτεί αυτός ο ρόλος;
Έχω τελέσει tour manager των Nile και αρκετών άλλων σχημάτων και ένας από τους λόγους που ξεκίνησε αυτό ήταν τα εκάστοτε budget. Δύο άτομα σε ένα tour δεν είναι μόνο δύο μισθοί. Είναι παραπάνω έξοδα σε μεταφορικά, per diem, έξτρα μπάνκες σε ένα tourbus. Mε το να ανατίθενται διπλοί ρόλοι σε touring personnel, γίνεται κάποια σχετική οικονομία ως προς τα παραπάνω. Και για κάποιες περιοδείες κάτι τέτοιο τις καθιστά βιώσιμες. Ο ρόλος απαιτεί σοβαρότητα, υπευθυνότητα, ψυχραιμία, multitasking και δυνατότητα εύρεσης λύσεων και ταχύτητας στη λήψη αποφάσεων. Βασική γνώση λογιστικών εκτιμάται επίσης.
Με ποια άλλα σπουδαία ονόματα του εξωτερικού έχεις συνεργαστεί; Έχουν όλοι τις ίδιες απαιτήσεις και δυσκολίες;
Έχω συνεργαστεί με πάρα πολλές μικρές, μεσαίες και μεγάλες μπάντες. Η λίστα είναι μεγάλη αλλά αυτή τη στιγμή groups με τα οποία συνεργάζομαι είναι οι WASP, Hatebreed, Symphony X, Morbid Angel, Moonspell, TYR, Sirenia και άλλα.
Το καλοκαίρι ήρθες στην Ελλάδα μαζί με τους WASP, στο team των οποίων δεν είσαι ο μοναδικός Έλληνας! Μίλησέ μας για τη συγκεκριμένη εμπειρία και πώς είναι να ανήκεις στην οικογένεια ενός θρύλου που ακούμε από μικροί.
Με την ευκαιρία που μου δίνεις θα συνδέσω εδώ μια προηγούμενη απάντησή μου. Συνάντησα τον Βασίλη Σαρακίνο επί τω έργω σε κάποιο festival και εκτίμησα τον τρόπο δουλειάς του που ιδίως τότε δεν ήταν κάτι που συναντούσες συχνά στη χώρα μας. Τον πρότεινα σε ένα επερχόμενο tour μου με Symphony X και έκτοτε πήρε και η δική του ιστορία τον δρόμο της. Χαίρομαι πολύ που συνεργαζόμαστε σε ένα τόσο σημαντικό tour. Η προσφορά του είναι αναντικατάστατη. Όσο για το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου, θα σου πω ότι στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 ήμουν ένας από τους resident DJ’s ενός θρυλικού metal bar της Αθήνας που ονομαζόταν Τexas. Όταν το Σάββατο βράδυ έπαιζα το “Blind in Texas”, οι barwomen έβαζαν φωτιά σε έναν τοίχο με πυρότουβλα πίσω από το bar. Fast forward εικοσιτόσα χρόνια μετά και ο teen DJ μίξαρε το “Blind in Texas” στην Αθήνα με μερικούς χιλιάδες να ουρλιάζουν γύρω του μεταξύ των οποίων αρκετοί θαμώνες του εν λόγω μαγαζιού. Νιώθω μεγάλη τιμή και χαρά που μια τέτοια μπάντα μου εμπιστεύεται τον ήχο της σε όλο τον κόσμο.
Πηγαίνεις συχνά στις ΗΠΑ για δουλειά. Πλέον οι working visas είναι πανάκριβες για τους μουσικούς που ταξιδεύουν από την Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα αυτού, βλέπεις να έχει αλλάξει καθόλου το touring στην Αμερική; Παρατηρείς την ίδια δυσκολία και για τον Αμερικανό που θέλει να παίξει στην Ευρώπη;
Ναι, δυστυχώς έχουν δυσκολέψει οικονομικά τα πράγματα σχετικά με το συγκεκριμένο κόστος, ενώ οι Αμερικανοί ηχολήπτες (εξαιρώντας την Αγγλία) μπορούν να έρθουν στην Ευρώπη με τις μπάντες τους χωρίς να χρειάζονται κάτι πέραν του διαβατηρίου τους. Το ίδιο ισχύει και για τις μπάντες. Αυτό είναι κάτι που εν τέλει επωμίζεται το αμερικάνικο κοινό μιας και από λογιστικής άποψης τα έξοδα μιας περιοδείας έχουν αποσβεστεί πριν αυτή καν ξεκινήσει. Ακόμα κι έτσι όμως, αν μία μπάντα σε θεωρεί καλή επένδυση για το μέλλον της και όντως αυτό που προσφέρεις είναι ένα σύνολο αρετών που σπάνια συναντιόνται όλες μαζί σε ένα άτομο, τότε δε θα διστάσει να μπει σ’ αυτά τα έξοδα.
