GEORGE 'SINN" (Vocals, Rhythm Guitar):
Famous Monsters (Misfits):
Ένα άλμπουμ που σημάδεψε μια σημαντική περίοδο της ζωής μου, που αγόρασα σε picture disc από κατάστημα στα Εξάρχεια. Ύφος ξεκάθαρα "κάθε μέρα είναι Halloween", με "horror punk" διάθεση και τα ιδιαίτερα φωνητικά του Michael Graves με κέρδισαν αμέσως, θεωρώντας το αντάξιο του "American Psycho", τολμώντας να πω ότι το συγκεκριμένο στυλ το προτιμούσα περισσότερο από τις παλιές κλασσικές συνθέσεις Misfits/Danzig. Πολλά τραγούδια στοίχειωσαν τα όνειρά μου και κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι «απροσάρμοστος».
Generation Wild (Crashdiet):
2010 και οι Crashdiet έχουν κυκλοφορήσει ήδη τα «Rest in Sleaze» (2005) και «Unattractive Revolution» (2007). Ανακοινώνεται καινούριος τραγουδιστής και περιμένω να ακούσω τον 'διάδοχο'. 1ο κομμάτι, «Caught in Despair» σαν δείγμα δουλειάς του νέου line-up και στη συνέχεια το full length «Generation Wild», που ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, με αψεγάδιαστη παραγωγή, ώριμες συνθέσεις, εναλλαγές διάθεσης, χωρίς να κουράσει ποτέ στο άκουσμά του! Πολλά από τα τραγούδια με κέρδισαν πραγματικά από την 1η στιγμή, δίνοντας μου περισσότερη έμπνευση, και ανοίγοντας του ορίζοντές μου για νέες συνθέσεις των Cyanide 4. Πάντα σε περίοπτη θέση στα drinking sessions με φίλους πριν από τις εξόδους μας και μέχρι σήμερα το θεωρώ το καλύτερο album τους, ακούγοντάς το με μεγάλη ευχαρίστηση!
Black Album (Metallica):
Οκτώβρης του μακρινού πια 1993, όταν μετά από εντατική ακρόαση των αντιφατικών μεταξύ τους "Through The Never" και "Nothing Else Matters", αποφάσισα αγοράσω να το επιτυχημένο, τελευταίο διαμάντι τους, που είχε κυκλοφορήσει πριν 2 χρόνια, σε μορφή κασέττας! Η εξωφρενική -για τότε- τιμή του: 4150 δρχ., στο δισκοπωλείο της γειτονιάς!
Ότι album είχα μέχρι τότε ήταν κάποια αντιγραμμένα από Maiden, Kiss, AC/DC, κτλ. Το Black Album ήταν και είναι ένας δίσκος με Heavy κομμάτια με μυστηριακούς/ατμοσφαιρικούς ρυθμούς, mid-tempo με ανατολίτικες αναφορές, western-ατμόσφαιρα, αλλά και την αργή του μπαλάντα, όλα αυτά με μια τέλεια, καλογυαλισμένη παραγωγή που στέκεται φρέσκια και ζωντανή ακόμα και σήμερα, δεν την βαριέσαι ποτέ!
Θυμάμαι χαρακτηριστικά να παίζει στην ειδήσεις το ρεπορτάζ των Σατανιστών της Παλλήνης με μουσική υπόκρουση το "Of Wolf and Man" και βίντεο υλικό από τις σπηλιές όπου υπήρχαν graffiti-logos των Metallica και των Slayer και φυσικά, πολλές πεντάλφες!!! Κατ' εμέ, το πιο ολοκληρωμένο album σκληρής μουσικής, ταιριαστό απόλυτα με τα γούστα και την αισθητική μου.
KYRIAKOS (Lead Guitar):
Appetite for Destruction (Guns N' Roses):
Δίσκος-σταθμός στην ιστορία του hard rock, που όταν βγήκε άλλαξε την ιστορία όλοκληρου το ιδώματος αλλά και την προσέγγιση στον ήχο"
High N’ Dry (Def Leppard):
Είναι σαν σύνθεση, σαν κομμάτια, σαν ήχος κάτι το ασύλληπτο για μένα, από τα καλύτερα album της συλλογής μου!
Kill ‘Em All (Metallica):
Ωμό, ακατέργαστο, είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει πιο πολύ από όλα, είναι απλά pure metal ενέργεια!
GEORGE "INDIGO_KID” (Bass):
Ξεκινώντας, θα παραθέσω 3 αγαπημένα άλμπουμ που διαμόρφωσαν το γούστο μου, σύμφωνα με την μουσική και το ύφος των Cyanide4, καθώς τα προσωπικά μου ακούσματα κυμαίνονται κυρίως στο φάσμα του εναλλακτικού ροκ.
American Psycho (Misfits):
Τοποθετείται στην δεύτερη εποχή των Misfits και την προσθήκη της punk rock περσόνας του Michael Graves. Καλογυαλισμένος ήχος, άρτια πλέον παιγμένο σε σχέση με τις παλαιότερες παραγωγές, εμπλουτισμένο με φωνητικά και thrash riffs. Ένα άλμπουμ που σίγουρα έμελλε να επηρεάσει την punk σκηνή των 00's.
Beyond the valley of Murderdolls (Murderdolls):
Μια ευχάριστη έκπληξη από τον Joey Jordinson στην κιθάρα, το άλμπουμ αυτό ορίζει τον ήχο των εναλλακτικών 00's, καθώς συνδυάζει μουσικές υποκουλτούρες όπως το horror punk, το industrial metal και το goth rock. Σίγουρα ένα μεγάλο breakthrough στην μόδα των εφήβων της Αμερικής και την δεύτερη έξαρση του MTV. Δημιούργησε στυλιστικούς κλώνους και έκανε trend καταστήματα όπως το Hot Topic. Μια νέα ροκ επανάσταση ξεκινά και μπαίνει δυναμικά στο προσκήνιο.
Hollywood Vampires (L.A. Guns):
Λίγα χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία της ταινίας του Joel Shoumacher στο teenage κοινό, Lost Boys του 1987, έρχονται οι L.A. Guns να συνεχίσουν αυτή την goth / sleaze αισθητική και να ορίσουν πλέον ένα πιο σκοτεινό ήχο στην Sunset Strip. Παράλληλα το μουσικό κοινό δείχνει να σαγηνεύεται από αυτούς τους ήχους και γεννιούνται μπάντες όπως οι Type o Negative και οι 69 Eyes από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Αντίο χρώμα, καλώς ήρθες μαύρο.
ADRIAN (Drums):
"Alive in Athens" (Iced Earth):
Βλέποντας το cover του Box-set στο δισκάδικο "τον καιρό εκείνο", ποντάρω το χαρτζιλίκι μου – «δώρο» γενεθλίων το 2005, αν θυμάμαι καλά- και με το που ακούω το κοινό στο "Burning Times" τελείωσαν όλα!!! Ήδη απ'το intro του κομματιού έκανα headbang με μαλλιά..."καρφάκια"! Το "μεταλλάκι" μόλις είχε βαφτιστεί!
"Painkiller" (Judas Priest):
Πανικός κι όλεθρος, σοβαρότατο, ατόφιο ατσάλι! Δισολίες, riffάρες, φωνάρα και ΘΕΟΣ Scott Travis, αδίστακτος, ασταμάτητος, "faster than a bullet..."! HEAVY METAL: O ΟΡΙΣΜΟΣ!
"The Book Of Heavy Metal" (Dream Evil):
"Ψαγμενιά" εποχής τότε, με έναν 'νέο Έλληνα κιθαρίστα' που κάνει καριέρα εξωτερικό...Σοβαρό --ή και όχι τόσο μερικές φορές, χαχα- Heavy Metal, με παραγωγάρα Nordstr?m και μανιασμένο Snowy Shaw στο 'τιμόνι'! Δώρο γενεθλίων κι αυτό, να’σαι καλά φίλε Νίκο, πέτυχες/πετύχαμε διάνα!
