BARCELONA ROCK FEST
PARC DE CAN ZAM, ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ
ΠΕΜΠΤΗ 26, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27, ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2025
Στα τέλη Ιουνίου του 2025, βρεθήκαμε στο Barcelona Rock Fest, ένα festival στα βόρεια της Βαρκελώνης, το οποίο συγκέντρωσε ένα line-up για όλα τα γούστα.
Ο χώρος του fest, το Parc de Can Zam, φιλοξενεί περίπου 30.000 άτομα, όμως ποτέ δεν έφτασε το 100% της πληρότητάς του σε όλο το τετραήμερο. Δύο μεγάλες σκηνές (έπαιζαν εναλλάξ) και μια μικρότερη φρόντισαν ώστε να μην υπάρχει καθόλου διακοπή στο μουσικό κομμάτι, ο τεχνητός χλοοτάπητας εξαφάνισε τον παράγοντα σκόνη, ενώ κιόσκια για οτιδήποτε βρώσιμο ή πόσιμο, καθώς και πλανόδιοι με beer-backpacks μείωσαν τις ουρές πείνας και κυρίως… δίψας στις ομολογουμένως καυτές καιρικές συνθήκες. Ο αριθμός διασωστών και ο άψογος χώρος ΑΜΕΑ συμπληρώνουν τα θετικά, ενώ στα αρνητικά βρίσκουμε τις τουαλέτες (μόνο ένα spot, χωρίς νερό/σαπούνι) και την απουσία press area που θα έκανε την δική μας δουλειά ευκολότερη.
Η έναρξη έγινε με τους Φιλανδούς Insomnium, ακολούθησαν οι Wind Rose με το “dwarf metal” τους (και πολλά mosh-pits με φουσκωτές αξίνες!!!) για να έρθουν οι συγκινητικές στιγμές των Savatage πριν οι Slipknot κλείσουν την πρώτη μέρα με δυναμική εμφάνιση και stage show.
Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε πάλι σε φινλανδικό τόνο, με τους αρκετά καλούς Ensiferum να έχουν και κάποια τεχνικά προβλήματα. Οι μέτριοι Bonfire μάς προσγείωσαν λίγο απότομα, αλλά για την εκ νέου απογείωση φρόντισαν οι Hellacopters, πριν έρθει ο Rock ‘n’ Rolf και ο Running Wild οδοστρωτήρας σε μια σπάνια εμφάνιση. Η βραδιά έκλεισε με τους απίστευτους Lynyrd Skynyrd, ίσως το highlight του event, που μας ταξίδεψε πίσω στο 2012 και τo live τους στο Ελληνικό.
Το μενού της τρίτης ημέρας είχε power metal by Gloryhammer και thrash metal by Exodus, που χωρίς τον "Zetro" Souza στα φωνητικά είναι μάλλον… χειρότεροι. Οι Αυστραλοί Wolfmother ακύρωσαν την τελευταία στιγμή και έτσι περάσαμε κατευθείαν στο τρομερό headlining show του King Diamond (παρέα και με την δική μας Hel Pyre). Για επιδόρπιο, ο Udo Dirkschneider μάς σέρβιρε ολόκληρο το “Balls to the Wall” και μας έστειλε για ύπνο χορτάτους.
Η τελευταία ημέρα είχε σίγουρα το πιο γεμάτο πρόγραμμα και την έναρξή του ανέλαβαν οι Grave Digger, οι Dark Tranquility και ο Phil Campbell με τους Bastard Sons του. Η Doro μάς διατήρησε σε heavy ρυθμούς, πριν οι Stryper μάς απογοητεύσουν λίγο με την μέτρια εμφάνιση και τα προβλήματα στον ήχο. Οι Alestorm, πάντα μουρλοί, εγγύηση για pirate metal party, πριν έρθουν τα δύο ιερά τέρατα για αντιφατικά συναισθήματα. Οι μεν Judas Priest ήταν αξιοπρεπέστατοι και το setlist της Shield of Pain tour σκοτώνει (7 κομμάτια από το “Painkiller”!), οι δε Scorpions ήταν ένα λυπηρό θέαμα, με τον Klaus Meine να αδυνατεί να τραγουδήσει ή και να σταθεί όρθιος. Δυστυχώς, μάλλον η απόσυρση θα έπρεπε ήδη να είναι γεγονός, για το καλό του δικού τους legacy. Ευτυχώς για εμάς, στη μικρή σκηνή οι Γάλλοι TNT (AC/DC tribute band) ήταν εξαιρετικοί και φρόντισαν ώστε το fest να κλείσει ευχάριστα.
Σε γενικές γραμμές, η εμπειρία ήταν ικανοποιητική. Ένα μεσαίου μεγέθους festival, με καλή οργάνωση, κόστος τετραημέρου στα 235€ και πάνω από 40 συγκροτήματα είναι πάντα ένα καλό deal. Deal που ίσως επιλέξουμε πάλι στο μέλλον…
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
PHOTOS: ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗΣ (christosdoulgerakis.com)
