01. “I’m Alive” από το πρώτο “Keeper of the Seven Keys. Είναι το πιο χαρακτηριστικό τους και πάντα θα μου θυμίζει τη στιγμή που το πρωτάκουσα σε μια 90άρα κασέτα και δεν πίστευα τι άκουγα.
02. “Halloween” από το ίδιο album - δεν υπάρχει καλύτερο κομμάτι μακράς διάρκειας από αυτό. Η απόδοση της ιστορίας από τον Kiske και η ηχητική βεντάλια των εγχόρδων από πίσω να τον αγκαλιάζουν είναι μαγεία. “But watch out… beware, listen… take care”
03. “Murderer” από την πρώτη τους κυκλοφορία, το EP “Helloween”. Οι εναλλαγές του τόνου στη φωνή του Hansen κάνουν τη διαφορά. Θυμάμαι πως είχα βρει το βινύλιο σε ένα ξεχασμένο δισκάδικο, από την καναδική Bonzai Records. Ακόμα με μαγεύουν το εξώφυλλο και η τραχιά παραγωγή.
04. Από το ίδιο EP, το “Warrior”. Τα φωνητικά σε κάποιο σημείο είναι τόσο επικά και evil ταυτόχρονα που το κάνει μοναδικό. Σαν σαύρα που έχει πιαστεί σε κυλιόμενη σκάλα, ο Hansen εκμεταλλεύεται ό,τι μπορεί να πετύχει με τη φωνή του στο 100%. Αυτό είναι δείγμα ευφυΐας. Όπως και το ότι έκανε πίσω και έδωσε τη θέση του στον Kiske.
05. Ε, δεν μπορώ να αφήσω έξω το “Victim of Fate” από το ίδιο EP. Μπορώ; Εδώ η κατάσταση έχει ξεφύγει σε όλα τα επίπεδα. Πολύ θα ήθελα να το ακούσω και αυτό ζωντανά.
06. “Eagle Fly Free” από το δεύτερο “Keeper…”. Το ρεφρέν του είναι σαν αγγελική χρυσόσκονη σε βανίλια Μαδαγασκάρης. Χάνεσαι. Σκέψου ότι έχεις ακούσει το πρώτο “Kepper…” και περιμένεις κάτι ανάλογο. Πιο ωραία παραγωγή, καλύτερο παίξιμο. Μοναδικό συναίσθημα να ακούς a real classic στη γέννησή του.
07. Από το ίδιο album, το “Rise and Fall”. Ωραίο groove με επικές φωνητικές εκρήξεις.
08. “March of Time”. Η επικότητα όλης της σύνθεσης με τη φωνή και πάλι να στάζει έμπνευση, το κάνουν τον απόλυτο ύμνο.
09. “Keeper of the Seven Keys”. Μαζί με το Helloween η αρχή και το τέλος μιας ονειρεμένης περιόδου της μπάντας. Το ακούς το γαμημένο το αποχαιρετιστήριο chant στο ρεφρέν. Είναι σαν να σου λέει ολοκληρώσαμε, πάμε για άλλα. Θέλω να ακούσω και αυτό το σημείο με τις lead κιθάρες a la Ritchie Blackmore ζωντανά. Είναι μαγικό το παίξιμο.
10. Το “Walls of Jericho” όλο. Όλο όμως! Φίλε, όλο; Όλο ρε!
